Hoe kun je een hamburger verpesten? Dat is toch gewoon een geplet stuk gehakt tussen een broodje plempen, met wat saus en wat groente-achtige dingen erop? Het kan. Lees vooral verder.
Omdat we pas met de trein van 14.48 zouden vertrekken hadden we alle tijd vanmorgen. De koffers waren al gepakt, nog even wat laatste dingetjes regelen en dat was dat. Om tien voor twee werden we opgehaald door Jette en Hugo, die wat eerder van school weg mocht om opa en oma op de trein te zetten.
We reden naar de nieuwe parkeerplaats bij het station, en liepen van daaruit zo het perron op. Heel makkelijk. De verbouwing van het geheel heeft jaren geduurd, maar het resultaat mag er zijn: het is behalve heel mooi ook heel overzichtelijk geworden. Bij de kaartautomaat namen we een upgrade bij onze vrije reisdag naar de 1e klas, dat kost maar een paar euro en met onze bagage leek ons dat wel zo prettig. Dat wil zeggen, ík nam een update. Toen Bert aan de beurt was: ov-pas weg. Hè, hoe kan dat nou? Overal gezocht, niet gevonden. Raadselachtig. Nou ja, toen maar een ordinair kaartje gekocht. Wel 2e klas, dat moest dan maar.
Het was een nieuw treinstel waar we in terechtkwamen. En tot onze grote vreugde eindelijk voorzien van een groot bagagerek meteen bij de ingang van de coupé, zoals je in het buitenland veel vaker tegenkomt. Intussen zat ik maar te denken waar die kaart van Bert nu gebleven zou kunnen zijn. Hij had hem altijd bij zich. Tot me iets te binnen schoot: ik had afgelopen zaterdag bij de Primera, waar een NS automaat staat, onze vrije reisdag vast opgehaald voor ons allebei. Ik pakte mijn pasjesetui, en ja hoor, daar zat de OV van Bert gezellig tussen mijn zorgpas en het pasje van mijn werk. Hoe stom kun je zijn.
Precies volgens schema kwamen we station Schiphol binnen, en even later vervoegden we ons bij de drommen mensen die óók op hun shuttle stonden te wachten. Helaas duurde het 40 minuten voor die van ons ging, en toen hij er eindelijk was vochten de mensen om een plekje. Twee mannen blokkeerden het gangpad dusdanig dat niemand meer door kon lopen. Als sardientjes in een blikje reden we naar het Ibis Hotel dat gelukkig niet heel ver rijden was.
Eenmaal ingecheckt gingen we op zoek naar iets te eten, het was inmiddels over zessen. In het nieuwe concept heb je drie keuzes: het buffet, à €30 pp; het chiquere restaurant op de bovenste verdieping, of het Burger restaurant. We besloten de tweede optie te proberen en namen de lift naar boven. Best aardig, zo zag het eruit. Iets van een bordje pasta zou vast tot de mogelijkheden behoren. De serveerster die de kaart kwam brengen schopte die verwachting vakkundig onderuit: je moest minimaal 2 gangen afnemen, voor €50 pp. Daar hadden we helemaal geen zin in. We zijn geen grote eters, en één gang is ons altijd meer dan genoeg. Dan maar de burger. In een namaak Amerikaanse diner bestelden we de standaardburger (15,50) bij iemand die geen Nederlands maar ook haast geen Engels sprak. Na wat proberen kwam ik erachter dat hij vroeg of we ook saus bij de frietjes wilden. De burgers werden geserveerd in een piepklein papieren zakje op een plastic dienblaadje. Het bestek wat Bert vroeg was er niet, je eet toch met je handen? Nee mensen, niet iedereen wil dat. De eerste hap was een teleurstelling. Alsof je stopverf zat te eten. Ik vermoed dat het gehakt gemengd was met erwten, om het ‘gezond’ te houden, maar vooral natuurlijk goedkoop. Ook ontbrak er iets van saus op de burger en van een zuurtje, zoals een schijfje augurk, was ook geen sprake. Hoe kun je nu een simpele hamburger verpesten? Nou, zo dus.
De kamer was klein maar doeltreffend, de bedden en kussen goed en om 9 uur deden we het licht uit. Morgenochtend om 5.55 was het opstaan geblazen. Dag één zat erop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten